Vanuit mezelf had dit boekje er denk ik nooit gekomen. Mijn onzekerheid had me er vast van weerhouden en de angst had 100 redenen bedacht waarom juist ik het niet zou moeten doen. Nu ik over de streep ben, vind ik het nu een groot avontuur wat ik helemaal aanga en waar ik ten volle van geniet.

Mijn bestaansrecht ontleende ik uit de carrièrestappen die ik maakte en door te voldoen aan de verwachtingen van de mensen om mij heen. Het na-apen dreef me verder van mezelf.

Ergens rond mijn 50ste levensjaar realiseerde ik me dat ondanks mijn prachtige kinderen, genoeg vrienden en werk ik met steeds meer ‘hand op de rem’ leefde. Tussen wat ik dacht en wat ik voelde lag een oceaan.

Door eigen gedachten te verwoorden en in verbinding te gaan met anderen nam ik mijn eigen positie en ruimte in. Als jij het roer omgooit is het niet zo dat iedereen gelijk vol begrip met je meedraait. Dat waar ik mijn leven lang bang voor was: een eigen keuze maken en dan alleen overblijven gebeurde toch niet. Ik leerde nieuwe mensen kennen, andere verbindingen maken en merkte dat ik meer energie overhield door mezelf te zijn en mijn eigen pad te kiezen. Hiermee verwoord ik meer van wat ik denk en voel en hiermee groeit ook mijn eigen-waarde.

De woorden die ik meer en meer leer, werken als het tongklakken wat mensen doen die blind zijn. Zij gebruiken de weerkaatsing van de klank als navigatie en doordat ze resoneren bepaal je positie in de ruimte.

Als ik nu terugkijk naar mijn eigen proces realiseer ik me dat ik veel van mijn oude patronen had doorgegeven in de opvoeding van mijn kinderen. Dat is, zeker als dat zoals in mijn geval over transparant en in verbinding staan gaat is dat niet iets wat je graag meegeeft in de opvoeding.

Ik kwam erachter dat het doorbreken van patronen voor met bevragen te maken heeft. Door de juiste vragen te stellen toon je oprechte interesse en ga je in verbinding.

Het was de komst van mijn kleindochter waardoor ik weer zag hoe open en zonder oordeel zij alles en iedereen benaderde.

Zo heb ik dit boek vormgegeven, aan de hand van de tekeningen en teksten in gesprek gaan en vragen stellen – geen antwoorden, samenlezen – niet voorlezen. Zo ontstaat er respect en ruimte voor eigen gedachten, eigen meningen en eigen groei.

Ik heb ook vrienden gevraagd met hun kinderen ‘proef te lezen’ en gevraagd naar hun bevindingen. Ze gaven terug dat het lezen en vragen stellen niet altijd de kant op ging die ze voor ogen hadden; ze waren een soort van de regie kwijt ‘ouders weten toch altijd alles’ en dat voelde niet altijd comfortabel. Door je dan toch op dat onbekende terrein te begeven waren het waren wel deze gesprekken die een bijzondere verdieping en verrijking aan het onderwerp of eigen gedachten gaven.

Dit boekje is vooral een uitnodiging om in gesprek te gaan, een gesprek waarbij we zoveel mogelijk openlaten en weg proberen te blijven bij het oordeel. Probeer het en neem de tijd om echt naar elkaar te luisteren, vragen te stellen en laat je verwonderen.

Wat denk je dat er wordt bedoeld? Wat zie je? Wat voel je of wat hoor je?

Vragen en luisteren met je hart, ik gun het iedereen.